اى خشم به جان تاخته! توفان شرر شو
اى بغض گل انداخته! فرياد خطر شو
 
اى روى برافروخته! خود پرچم ره باش
اى مشت برافراخته! افراخته ترشو

اى حافظ جانِ وطن! از خانه برون آى
از «خانه برون» چيست؟ که از خويش به در شو

گر شعله فرو ريزد، بشتاب و مينديش
ور تيغ فرو بارد، اى سينه! سپر شو

خاک پدران است که دست دگران است
هان اى پسرم! خانه نگهدار پدر شو

ديوار مصيبتکده ى حوصله بشکن
شرم آيدم از اين همه صبر تو، ظفر شو

تا خود جگر روبهکان را بدرانى
چون شير در اين بيشه سراپاى، جگر شو

مسپار وطن را به قضا و قدر اى دوست
خود بر سر آن، تن به قضا داده، قدر شو

فرياد به فرياد بيافزاى، که وقت است
در يک نفس تازه اثر هاست، اثر شو

ايرانى آزاده! جهان چشم به راه است
ايران کهن در خطر افتاده، خبر شو

مشتى خس و خارند، به يک شعله بسوزان
بر ظلمت اين شام سيه فام، سحر شو